Blog - spory

Materiał dowodowy od stacji telewizyjnej

DATA PUBLIKACJI: 16.03.2015

Przekazy nadawane w programie telewizyjnym mogą naruszać prawa osób trzecich. Typowym przykładem takiej sytuacji jest nadanie audycji, której treść narusza czyjeś dobra osobiste. Niemniej takich przypadków można znaleźć więcej, w szczególności przekaz telewizyjny może zawierać treści naruszające prawo do wizerunku, autorskie prawa osobiste czy też majątkowe lub treści przesądzające o popełnieniu czynu nieuczciwej konkurencji – chodzi przede wszystkim o nieuczciwą reklamę ale w niewykluczone jest również przekazywanie w programie telewizyjnym nieprawdziwych lub prowadzących w błąd wiadomości czy też naruszenie tajemnicy przedsiębiorstwa. Kluczowe w dochodzeniu roszczeń w takich sytuacjach staje się udowodnienie, że przekaz o danej treści rzeczywiście został wyemitowany, nierzadko również istotne jest ile razy został wyemitowany w celu wykazania skali naruszeń.

Z pomocą w takiej sytuacji przychodzi ustawodawca, który w art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji przewidział, iż „osobie, która twierdzi, że treść audycji, reklamy lub innego przekazu narusza jej prawa, należy na jej pisemny wniosek i na koszt nadawcy udostępnić zapis audycji, reklamy lub innego przekazu albo wydać taki zapis na jej koszt, w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku”. Uprawnienie to dotyczy każdego składnika programu telewizyjnego, a więc nie tylko pochodzących od nadawcy audycji, czyli pozycji umieszczonych w ramówce takich jak serwisy informacyjne, seriale, filmy pełnometrażowe, teleturnieje, reportaże czy ogłoszenia promujące stacje telewizyjną ale także wszelkie inne przekazy, w tym reklamy, informacje o sponsorowaniu danej audycji , ogłoszenia społeczne czy spoty wyborcze.

Dla zobrazowania pełnego zakresu przedmiotowego uprawnienia niezbędne jest odniesienie się do skorelowanego z tym uprawnieniem obowiązku nadawcy do utrwalania i przechowywania przez okres 28 dni rozpowszechnionych w programie telewizyjnym audycji, reklam i innych przekazów w całości i bez zmian, z zachowaniem dobrej jakości zapisu gwarantującej pełną zrozumiałość dźwięku i czytelność obrazu. Materiały te nadawca powinien przechowywać wraz z następującymi informacjami: danymi o terminie rozpowszechnienia materiałów utrwalonych na nośniku (rok, miesiąc, dzień, godzina rozpoczęcia i zakończenia emisji) oraz o łącznym czasie trwania utrwalonych materiałów, tytułami  audycji utrwalonych na nośniku oraz odpowiednie oznaczenia reklam i innych przekazów oraz wskazaniem standardu lub formatu zapisu. Obowiązek ten wynika z art. 20 ust. 1 zd. 1 ustawy o radiofonii i telewizji oraz wydanego na postawie art. 20 ust. 4 tej ustawy rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 6 lipca 2000 r. w sprawie sposobów utrwalania i przechowywania przez nadawców audycji, reklam i innych przekazów.

Pisemny wniosek o udostępnienie lub wydanie zapisu materiału musi zatem trafić do nadawcy odpowiednio szybko aby realizacja tego wniosku możliwa była w terminie 28 dni od nadania danego przekazu. Po upływie tego okresu nadawca ma obowiązek przechowania zapisu materiału tylko wówczas, gdy materiał ten jest przedmiotem postępowania przed organem państwowym i do czasu zakończenia tego postępowania (art. 20 ust. 1 zd. 2 ustawy o radiofonii i telewizji). Warto odnotować, iż ustawodawca posługuje się bardzo ogólnym sformułowaniem, mowa zatem o postępowaniu przed każdym organem publicznym, tj. organem ścigania, sądem czy też organem administracji sądowej.

Wniosek powinien zwierać informacje pozwalające na identyfikację materiału, którego dotyczy. Nie zawsze wnioskodawca będzie znał dokładny czas emisji bądź tytułu audycji, powinien jednak podać wszelkie znane mu dane umożliwiające odnalezienie właściwego materiału. Wnioskodawca powinien również wskazać podstawę swojego żądania, co w praktyce wydaje się sprowadzać do wskazania co najmniej rodzaju podejrzanego naruszenia. Nadawca nie może bowiem zostać pozbawiony możliwości weryfikacji, czy żądanie wnioskodawcy w istocie służy ochronie jego praw, czy też stanowi jedynie próbę uzyskania praktycznie bez kosztów treści, które w warunkach rynkowych dostępne są odpłatnie.

W przypadku, gdy nadawca odmówi udostępnienia zapisu audycji, reklamy lub innego przekazu, wnioskodawcy służy roszczenie o udostępnienie zapisu na drodze sądowej; sądem właściwym w tych sprawach jest sąd okręgowy.

Na zakończenie warto dodać, że powyższe zasady znajdują w pełni zastosowanie do nadawców radiowych.

Polecane artykuły :